‘Baansturing’: geluidsoverlast afschuiven op bewoners
'Baansturing' klinkt als een technische maatregel, maar in de praktijk betekent het vooral dat de overlast verder wordt verplaatst naar bewoners aan de kant van Schiedam. De luchthaven presenteert dit als een beheersmaatregel, terwijl het in feite gaat om het afwenden van een overschrijding die door de huidige operatie zelf wordt veroorzaakt.
De wind als schuldige?
Door de aanhoudende windcondities en het toenemende gebruik van landingen over Schiedam loopt het geluidshandhavingspunt daar sneller vol dan gepland. Het artikel vermeldt niet dat RTHA eerder juist met trots meldde dat zij meer reizigers konden vervoeren door het inzetten van grotere vliegtuigen. Grotere vliegtuigen maken gewoon meer herrie. Dat nu zo vroeg in het seizoen ‘baansturing’ moet worden ingezet, is geen toeval en ook geen incident. Dit is het gevolg van een luchthaven die al jarenlang te dicht op woonwijken opereert. Baansturing verandert daar niets aan: het is een noodgreep om binnen de normen te blijven, niet om de hinder voor omwonenden te verminderen.
Onveilig
Nog problematischer is de manier waarop RTHA zich verschuilt achter het woord “veiligheid”. Natuurlijk gaat veiligheid altijd voor, maar in de praktijk wordt dat argument vaak gebruikt om routeafwijkingen te rechtvaardigen die bewoners direct merken als extra geluid en verstoring. Als voorgeschreven routes regelmatig worden verlaten, dan laat dat vooral zien hoe kwetsbaar en onrustig de operatie rond de luchthaven is. Voor omwonenden is dat geen geruststellend teken, maar een bewijs dat de beloofde rust en voorspelbaarheid simpelweg ontbreken.
De ligging van RTHA vlak bij Schiphol maakt die situatie nog zorgelijker. In een druk en complex luchtruim zijn routeafwijkingen geen uitzondering maar een bijna stelselmatig terugkerend patroon. Formeel worden die afwijkingen vaak verklaard met verwijzingen naar verkeersdrukte, veiligheid of interferentie met ander luchtverkeer, maar voor bewoners maakt dat weinig verschil: zij krijgen steeds opnieuw de gevolgen te horen, te zien en te voelen. Hoe vaker routes afwijken van wat wordt voorgeschreven, hoe duidelijker wordt dat deze luchthaven in een structureel te krap en conflictueus luchtruim opereert. Het is een kwestie van tijd dat zich in het Rotterdamse luchtruim zich een groot vliegongeval voordoet.
Daar komt bij dat vooral de genoemde zwaardere vliegtuigen de grootste herrie veroorzaken. Juist die toestellen drukken het geluid snel omhoog en zorgen ervoor dat de beschikbare geluidsruimte sneller wordt opgesoupeerd. Praatjes over “stillere vliegtuigen” bieden daarvoor geen echte oplossing. Stille vliegtuigen bestaan niet; er zijn hooguit toestellen die iets minder lawaai maken, dat is zo weinig, dat het op de meetposten geen werkelijke invloed heeft. Ondertussen verandert er voor de omwonenden nauwelijks iets aan de dagelijkse hinder.
Extra overlast
Voor de komende zomervakantie betekent dit opnieuw extra overlast voor bewoners rondom Schiedam en de omliggende wijken. Waar mensen rust, open ramen en buitentijd verwachten, krijgen zij te maken met meer vliegbewegingen, meer afwijkingen en meer geluid. Baansturing is daarmee geen oplossing voor de omwonenden, maar een manier om de luchtvaartoperatie draaiende te houden ten koste van de leefkwaliteit.
De conclusie is helder: RTHA kiest opnieuw voor het overeind houden van de vliegoperatie, niet voor het beschermen van bewoners. Zolang de luchthaven blijft leunen op baansturing, routeafwijkingen en het steeds opnieuw oprekken van veiligheidsargumenten, blijft de geluidshinder bestaan. De rekening komt terecht waar die al jaren terechtkomt: bij de inwoners van Schiedam en omgeving.
Bron: website RTHA, 4 juni 2026
Wat is 'Baansturing'?
Baansturing betekent hier dat de luchthaven en de luchtverkeersleiding proberen te bepalen op welke kant van de start- en landingsbaan vliegtuigen landen, zodat de geluidsoverlast zo veel mogelijk binnen de toegestane grenzen blijft.
In gewone taal: als de wind en de veiligheid het toelaten, wordt vaker gekozen voor de baanrichting die minder snel tot een geluidsoverschrijding leidt. Voor omwonenden betekent dat meestal niet minder lawaai, maar vooral dat het geluid naar een andere kant verschuift.