“Hoe solide is het toekomstbeeld waarop RTHA haar uitbreidingsplannen en milieuberekeningen baseert?”
Transavia in de problemen
Transavia, de grootste gebruiker van Rotterdam The Hague Airport (RTHA), heeft een probleem. De luchtvaartmaatschappij wil haar brutowinstmarge verhogen van ongeveer 1 naar minimaal 8 procent. Daarvoor wordt een grootschalig bezuinigingsprogramma opgetuigd. Tegelijkertijd moet Transavia miljarden investeren in de vernieuwing van haar vloot.
Dat roept een ongemakkelijke vraag op:
“Hoe solide is het toekomstbeeld waarop RTHA haar uitbreidingsplannen en milieuberekeningen baseert?”
De nieuwe vloot als reddingsboei RTHA
RTHA opereert al 12,5 jaar zonder geldig luchthavenbesluit. Om deze nu eindelijk eens te krijgen, rekent zij voor de toekomst nadrukkelijk op de komst van modernere vliegtuigen. Die zouden stiller en zuiniger zijn en daarmee de hinder en uitstoot per vlucht beperken. Maar, wat gebeurt er als Transavia de vlootvernieuwing moet vertragen om financieel orde op zaken te stellen? Een nieuw "schoon en stil" vliegtuig is geen milieumaatregel zolang het niet daadwerkelijk op RTHA vliegt. En een oude Boeing 737 die langer blijft doorvliegen, wordt niet stiller omdat een nieuwe Airbus op papier al is besteld. Om de megavervuiling die dit vliegveld veroorzaakt te verzachten, is het gebruikelijk voor de directie om zich te beroepen op (mogelijk) toekomstige ontwikkelingen en zich daarop vooruitlopend een vergunning binnen te hengelen.
Waarom zou de omgeving moeten vertrouwen op een toekomstige vlootvernieuwing waarvan de financierbaarheid nu juist ter discussie staat?
Daarbij komt dat Transavia al meerder jaren te kampen heeft gehad met gebrekkige toestellen.
Wie betaalt de rekening?
Transavia kon tot nu toe de meeste nieuwe vliegtuigen leasen of financieren. Dat betekent echter niet dat ze gratis zijn. Lease- en financieringsverplichtingen blijven jarenlang op het bedrijf drukken. Fabrikant Airbus moet dus vertrouwen hebben dat Transavia over heel veel jaar nog steeds de betalingsverplichtingen nakomt. Maar, als de marges waaruit Transavia dat moet betalen nu al onvoldoende zijn, is het dan verstandig om de toekomstige milieuwinst van RTHA te baseren op investeringen die nog moeten worden gefinancierd?
Waar is de garantie voor mens en milieu?
Waar is de garantie dat de beloofde vlootvernieuwing volgens planning wordt uitgevoerd? Die garantie is voor omwonenden van veel groter belang dan mooie toekomstbeelden. De historie heeft immers al voldoende bewijzen dat veel beloftes over verduurzaming niet of slechts marginaal worden nagekomen. De greenwashing reputatie die de luchtvaartindustrie over zichzelf heeft afgeroepen, zorgt nu dat bewoners uiterst kritisch zijn. Ook in de serieuze politici hechten steeds minder geloof aan de fantasiebeelden die worden gepresenteerd.
Minder hinder? Eerst bewijzen.
RTHA presenteert modernere vliegtuigen als onderdeel van de oplossing voor geluid en uitstoot. Maar de omwonende heeft daar weinig aan als oude toestellen langer worden ingezet. Vergeet niet: RTHA heeft zelf geen vliegtuigen. RTHA doet dus harde beloftes over de vloot die niet van hun is. Bovendien heeft de Commissie voor de milieueffectrapportage nog aanvullende informatie gevraagd over onder meer geluid, stikstof en monitoring. Het milieubeeld is dus nog niet zo definitief als de luchtvaartsector graag doet voorkomen.
Nieuwe vragen
Daarom hoort de vraag niet alleen te zijn hoeveel stiller de luchthaven kan worden.
- De vraag moet zijn: “Wat gebeurt er als Transavia haar vlootvernieuwing niet volgens de verwachtingen kan betalen?”
- En vervolgens: “Is RTHA dan nog steeds in staat de beloofde vermindering van geluid en uitstoot waar te maken?”
RTHA moet niet rekenen met luchtkastelen
Een luchthaven die voor een groot deel afhankelijk is van één luchtvaartmaatschappij, is kwetsbaar wanneer juist die maatschappij fors moet bezuinigen. Voor omwonenden is het onaanvaardbaar wanneer de groei van RTHA wél als zekerheid wordt ingeboekt, terwijl de milieuwinst afhankelijk wordt gemaakt van toekomstige investeringen van luchtvaartmaatschappijen. En wat als de grootste klant, Transavia, geen geld heeft voor vernieuwing?
Papieren vlootvernieuwing
Binnen de vergunningsaanvraag én de aanvraag voor een Luchthavenbesluit, mag en kan RTHA fantaseren met een papieren vlootvernieuwing als milieugarantie. Dit is onacceptabel en zakelijk onverantwoord. Geen vage toekomstige beloften als compensatie voor huidige overlast.
- Wanneer RTHA straks meer vliegbewegingen wil, moet nu kunnen aantonen welke hinder daarbij hoort — ook wanneer de gehoopte nieuwe vliegtuigen er niet komen.
Dat is geen pessimisme. Dat is de werkelijkheid waar omwonenden iedere dag mee moeten leven.
Bronnen:
- BNR Nieuwsradio, 5 oktober 2025
- RTL-Nieuws